|
|
|
 | Pol Kristofer |
Pol Kristofer je ugledan profesor Istorije dvadesetog veka te autor izuzetno cenjenih knjiga o krađama i falsifikatima umetničkih dela, kao i o pljačkanju umetničkog blaga Evrope za vreme Drugog svetskog rata.
Predavao je na ove teme širom sveta. Savetnik je Ujedinjenih nacija, kao i Odeljenja za krađu umetničkih dela Njujorške policije. Živi u Evropi i Sjedinjenim Državama.
Trenutno radi na nastavku Mikelanđelove beležnice. Roman Luciferovo jevanđelje izaći će iz štampe 2006. godine.
Dostupne knjige: Mikelanđelova beležnica | |
| Ursula Le Gvin |
Američka spisateljica Ursula Le Gvin rođena je 21. 10. 1929. godine u Berkliju. Diplomirala je 1951, na koledžu Redklif, a magistrirala 1952. na univerzitetu Kolumbija (francuska renesansna književnost). Jedan je od klasika SF-a (u klub besmrtnih ušla je 2003. godine). Zahvaljujući svom pripovedačkom daru, mašti i intelektualnoj širini prihvaćena je i od čitalačke publike kojoj žanrovska literatura nije ni usputna stanica. Romani: Leva ruka tame, Svet se kaže šuma, Čovek praznih šaka, Stalno se vraćajući kući, tetralogija Zemljomorje... nezaobilazno su štivo svakog ljubitelja fantastike i lepe književnosti. Pored romana piše priče, eseje i knjige za decu. Nosilac je niza najvećih SF književnih nagrada.
Dostupne knjige: Leva ruka tame | |
| Vudi Alen |
| Borislav Mihajlović Mihiz |
Književnik, kritičar, esejista, putopisac, dramaturg, pesnik, dramski pisac i polemičar, rodio se 17. oktobra 1922. godine u svešteničkoj porodici u Irigu.
Po završetku rata 1945. upisuje Filozofski fakultet, grupu za srpskohrvatski jezik i književnost u Beogradu. Po završetku studija 1949. zapošljava se kao asistent Vukovog i Dositejevog muzeja i na tom radnom mestu ostaje oko godinu dana.Od 1951. do 1954. radi kao književni kritičar NIN-a, gde na svoja čuvena tri stupca tog lista nije bio zastupnik ideja i pravaca, već isključivo dobre literature. Potom, 1956. dolazi u Novi Sad za upravnika Biblioteke Matice srpske, značajne, krupne i složene organizacije i rukovodio je njome na svoj izuzetni način, rešavajući briljantno i energično zadatke koji nisu bili nimalo laki. Bio je, zatim, član Matičinih upravnih i uređivačkih tela: član uredništva Letopisa Matice srpske i njegov saradnik; član uređivačkog odbora izvanredne biblioteke Srpska književnost u sto knjiga, fundamentalne književne edicije koju je on u stvari i zamislio, kao što je uopšte, u skladu sa prirodom svog dara, umeo da oseti i podstakne, zamisli i oživi i mnoge druge nove stvari. Njegov rad ostavio je vidan trag u životu i liku Matice srpske, u kojoj je proveo četiri godine.
Nemirni njegov duh vraća ga nazad u Beograd gde 1960. postaje umetnički savetnik Avala filma, da bi na tom radnom mestu ostao do 1963. godine, sarađujući sa filmskim stvaraocima iz zemlje i sveta. Godine 1967. postaje urednik Izdavačkog preduzeća "Prosveta", ali posle četiri meseca napušta ovu ustanovu zbog izdavačke politike. Sa Mirom Trailović stvara sada već kultno pozorište Atelje 212, i biva njegov umetnički savetnik od 1971. do 1983. godine.
Sarađivao je u listovima: NIN, Politika, Književne novine, Književna reč, Dnevnik, zagrebački Vjesnik, ljubljansko Delo, bečki Die Presse, itd; u časopisima Letopis Matice srpske, Književnost, Savremenik, Delo i mnogim drugim u kojima je objavljivao članke, eseje, kritike, putopise, feljtone, intervjue.
Nosilac je mnogih književnih nagrada: Sterijina nagrada za dramu Banović Strahinja; Sterijina nagrada za dramatizaciju Nušićeve Autobiografije, Sterijina nagrada za adaptaciju Pekićeve Korešpodencije, Nagrada Marin Držić udruženja dramskih umetnika Jugoslavije za dramu Banović Strahinja; nagradu Biblioteke "Đorđe Jovanović" za knjigu kritike Portreti, nagradu "Miloš Crnjanski" za prvu knjigu Autobiografija - o drugima; nagrada "Čalabrčak" za esej U znaku kukuruza.
Otišao je sa ovog sveta 15. decembra 1997. godine, a sahranjen je na očev rođendan u svome rodnom Irigu uz prisustvo mnogobrojnih poštovalaca, nezamenljivi Mihiz, za mnoge od nas najblistaviji um, najširi duh, koji je svojom smrću prestao da dežura sa fenjerom u pomrčini našeg vremena.
Izvor: Sajt opštine Irig.
Dostupne knjige: Autobiografija o drugima 1, Autobiografija o drugima 2 | |
| Borislav Pekić |
Borislav Pekić je rođen 4. februara 1930. u Podgorici. Živeo je u Podgorici, Mrkonjić-Gradu, Kninu, Cetinju, Bavaništu u Banatu. Od 1945. je živeo u Beogradu, gde je maturirao 1948. Od 1948-1953. bio je na izdržavanju kazne u KPD Sremska Mitrovica i KPD Niš zbog učešća u radu ilegalnog Saveza demokratske omladine Jugoslavije. Studirao je psihologiju na Filozofskom fakultetu u Beogradu. Radio je kao dramaturg i pisac scenarija za oko 20 domaćih i koprodukcionih filmova. Od 1971. živeo je i radio u Londonu i Beogradu. Dopisni član SANU od 1985. godine. Borislav Pekić je preminuo 2. jula 1992. godine u Londonu.
"Ličnost po mnogo čemu neobična - životom, delom i izgledom. Nad malo povijenim ramenima čoveka visokog, lomnog rasta, oštro srezana asketska trouglasta glava. Strog pogled pod jakom dioptrijom naočara, kojima kao da više vidi no što gleda, tek oretko ozari kratak i kao malo izgubljen osmeh. Mek i dug korak visokih nogu i izrazito lepa nemirna ruka. (Jedna vidovita slikarka portretisala ga je kao ikonu Bogorodice Trojeručice.) Govori malo, i gotovo uvek prekom, kratkom rečenicom, on pisac najduže fraze u srpskoj književnosti. Govori pri tom ljutito, čak nabusito, kao da se unapred srdi na sagovornika, kako to hoće da bude kod ljudi koji duhovnu nežnost skrivaju u oklopu apodiktičnosti. Krvopilan radenik, jedan od najtvrdokornijih poslenika koje znam, uvek je međ svetom pomalo odsutan, kao da je najbolji deo svoje misli ostavio da i dalje mučki posluje nad nedovršenim rukopisima."
--Borislav Mihajlović Mihiz
Dostupne knjige: Sabrana pisma iz tuđine, Godine koje su pojeli skakavci 1, Godine koje su pojeli skakavci 2, Godine koje su pojeli skakavci 3, Novi Jerusalim, Atlantida, Besnilo, Sentimentalna povest Britanskog carstva, Kako upokojiti vampira, Političke sveske, Korespodencija kao život, Korespodencija kao život #02, Vreme čuda, Uspenje i sunovrat Ikara Gubelkijana, 1999, Roboti i sablasti, Marginalije i moralije | |
|
|
|
